Platon'un Şölen ve Phaidros metinlerinde aşkın felsefi analizi

Platon, Şölen ve Phaidros eserlerinde aşkı felsefi düşüncenin merkezine yerleştirerek onu gerçekliğe ve güzelliğe erişim aracı olarak tanımlar. Şölen'de aşkın çoğulcu doğası ile Diotima'nın sunduğu tümel güzelliğe yükseliş merdiveni arasındaki gerilim incelenir. Phaidros'ta ise aşk, ruhun daha önce gördüğü gerçekleri anımsaması olan anamnesis kavramı üzerinden bilişsel bir boyuta taşınır. Her iki metinde de özgül kişiye duyulan sevgi, nihai olarak idealara ulaşma sürecinde bir basamak olarak ele alınır.